Accepteren dat de oorlog in Oekraine ons ook aangaat en wat daarmee te doen
Pocket Casts
Een tijdje terug luisterde ik Het Uur met Joris Luyendijk en die schuurde. Hij probeerde de lezers mee te nemen in het proces om te komen tot actie door vooral de presentator te wijzen op zijn ontkenning van het feit dat de oorlog ook ons direct aangaat. Hij probeerde hem kleur te laten bekennen om zelf actief bij te gaan dragen ipv het journalistieke midden te vinden.
Los van het onderwerp van deze blogpost is het een interessante vraag of je journalistiek onafhankelijk kunt blijven als het land bedreigt wordt. Moet je dan vragen gaan stellen over de uitgaven van defensie of de keuze voor een militaire basis in een natuurgebied? Waar ligt die lijn?
Terug naar de podcast en het ongemak om langs de zijlijn te staan. Hoe sta ik daar eigenlijk in? Waar ben ik toe bereid als de oorlog dichtbij komt? Want volgens Joris, en vele anderen is dat dus eigenlijk al zo.
Op dit moment leef ik een leven in luxe; een mooi huis, een goede baan, gezonde kinderen en relatieve rust. Maar doet mijn baan er toe? Kan ik niet veel beter op zoek gaan naar een baan bij defensie of een andere baan die bijdraagt aan de verdediging van Europa en Oekraine?
Eerlijk gezegd durf ik niet. Mijn huidige baan verschaft me de luxe maar ook de "stabiliteit" die we als gezin nodig hebben en ik vind het maar wat spannend om dat op te zeggen. Natuurlijk kan ik eerst op zoek gaan naar een nieuwe baan die meer betekent en dan opzeggen maar mijn lichaam/hoofd verzet zich daar tegen. Die wil dat niet.
Maar wat nu als het nog dichterbij komt? Als Nederland zou moeten mobiliseren of erger nog? Ik denk, en hoop, dat ik dan wel in actie zou komen. Ik ben geen reservist en heb niet in het leger gedient maar ik denk dat als alle mannen gevraagd word Nederland te verdedigen dat ik dat zou doen met alle mogelijke gevolgen. Wat is je leven je waard als je kinderen niet meer in vrijheid leven of erger nog, zelf de kans lopen om om te komen? De realiteit is dat het niet zo ver zo is en dat de oorlog toch te ver weg is om de angst, danwel noodzaak, te voelen echt iets te moeten doen.